بدترین شکست عشقی عمرمو کلاس سوم خوردم
که فهمیدم جایزه ها رو مامانم می خریده می داده به معلما
جوک و اس ام اس sms های ایرانی و فارسی و عاشقانه - جک جدید،دسته اول - این سایت حاوی کلمات رکیک و غیر اخلاقی نمی باشدو شما می توانید با خیال آسوده آدرس این سایت را در اختیار دوستان ، آشنایان و خانواده خود قرار دهید تا آنها هم لحظات خوشی داشته باشند- تذکر این نکته ضروری است که این سایت قصد توهین به هیج قوم ، نژاد و ملیتی را نداشته و نخواهد داشت. جوک ها صرفا جهت تفریح و فراهم کردن اوقات خوش و مفرحی برای کلیه هموطنان عزیز میباشد.(گردانندگان سایت نیز آذری زبان هستند )
سیاست و اقتصاد در این ملک طوری با سریالهای ترکی و زردبازی خبری پیوند خورده که آدم نمیداند در حال تماشای اخبار ساعت ۲۱ است یا قسمت جدید «حریم سلطان». یک طرف ماجرا، ابرو گوندش—همان نماد باستانی کاستهای کوچه و بازاری و حافظه زرد جمعی ما—جلوی دوربین هقهق کنان اعلام میکند «بعد از هر تاریکی صبح است!». خبر آنقدر دراماتیک و اشکانگیز است که اگر حواست نباشد، یادت میرود موضوع سوگواری یک عشق بر باد رفته نیست؛ شوهر خانم، یعنی جناب آقای رضا ضراب، همان اعجوبهای است که در سن بیست و پنج سالگی—زمانی که بقیه جوانان مملکت دنبال وام ازدواج و معافیت سربازی بودند—تریلی ۱۸ میلیارد دلاری دلار و شمش طلا جابهجا میکرد و مثل بازی مونوپولی، با پول نفت ایران برای خودش امپراتوری میزد.
جالبتر اینکه خود آقای ضراب فرمودهاند «من فقط کارمندم، رئیسم بابک زنجانی است!». یعنی همان ژنرال بیستوچهار ساعتهای که با یک فقره چک، بدهی دو میلیارد دلاری وزارت نفت را صاف میکرد—احتمالاً در قسمت «بابتِ» چک هم نوشته بود «خرید تنقلات و هزینههای جاری»! مردی با جت شخصی، کلیددار ۱۵ شرکت گردنکلفت تأمین اجتماعی، و کسی که با یک امضا اقتصاد را دور میزد. درست در روزهایی که محمود احمدینژاد دستش را در جیب کاپشن معروفش میکرد و با لبخند ژکوند میگفت «بگم؟ بگم؟ الآن لیست مفسدین را درمیآورم»، آقایان پشت صحنه مجوز هشت شرکت فولاد و کارتل نفت را صادر میکردند.
راستش در این سالها من دچار عذاب وجدان حرفهای شدهام. شغل ما طنزپردازان این بود که اغراق کنیم، تخیل به خرج بدهیم و مثلاً تصور کنیم اگر یک باند خبیث و بیخیال بر کشور حاکم شوند، چه فاجعهای میسازند. گاهی وجدانم درد میگرفت و به خودم نهیب میزدم: «مرد حسابی، انصاف داشته باش، این دولت هزار تا ایراد دارد ولی مافیا دیگر زیادهروی است!». اما واقعیت روزگار نشان داد که ما طنزپردازان چقدر بیسواد، کماستعداد و پاستوریزه بودیم. عقل جن هم نمیرسید که تئوری مدیریت جهان و گفتمان عدالت، در عمل یعنی یک دست در دست مداحان و آیتالله مصباح، و دست دیگر در دست ابرو گوندش و صرافهای استانبول! ما فکر میکردیم داریم طنز سیاه مینویسیم، غافل از اینکه نوشتههای ما برای حضرات فقط فهرست کارهای روزمرهشان (To-Do List) بود.
کار به جایی رسید که بابک زنجانی در کمال آرامش نامهنگاری کند و بگوید «من بسیجی ولایتم». البته وقتی سردار نقدی با آن سوابق درخشان، رئیس بسیج کل کشور باشد، نباید هم تعجب کرد که مخلصترین بسیجیاش آقایی باشد که بعدازظهرها در دوبی نفت قاچاق میکند، شبها با دختران تاجیک والس میرقصد و صبحها با مداحان تهران سینه میزند. تنوع زیستی در این حد از تعهد واقعاً تحسینبرانگیز است!
منطق قضیه هم روشن بود؛ دو حالت بیشتر نداشت: یا واقعاً میخواستی جهان را مدیریت کنی، استکبار را زمین بزنی و مدام انگشت در چشم هژمونی منطقه کنی که نتیجهاش اصابت پنج فقره قطعنامه درست به وسط پیشانی اقتصاد کشور باشد؛ یا اینکه از همان اول نقشه کشیده بودی مملکت را به مدت هشت سال «رهن کامل با حق مصالحه» برداری تا با فروش نفت بیحسابوکتاب میلیاردر شوی. یعنی نفت را به تحریم بکشانی، سازمان برنامه و بودجه را پودر کنی، پیوند با دنیا را قطع کنی، و بعد برای دور زدن همان چاهی که خودت کندهای، سیستم را بین رفقا تقسیم کنی. درست مثل اینکه یک درخت چنار سیصد ساله و باوقار را وسط حیاط با گازوئیل بخشکانی، خانه قاجاری را بکوبی، و به جایش «پاساژ تجاری-تفریحی معراجِ وحدت» بسازی!
اصلاً شوخیشم قشنگ نیست. تلخی ماجرا اینجاست که حامیان سابق این معجزه هزاره سوم، حالا کرکره را پایین کشیدهاند و جیکشان درنمیآید. همه کلیدهای خزانه را دو دستی تحویل کسی دادند که اساساً نه برای خدمت، بلکه با زنبیل برای برداشت آمده بود؛ آن هم بدون نیاز به چراغ، چون فابریک «هاله نور» داشت و راه را بدون پروژکتور هم خوب میدید!
وقتی اعلام شد صد میلیارد دلار از درآمدهای نفتی در حسابهای آن دوره غیب شده—یعنی معادل کل بودجه هشت سال اداره کشور زیر باران موشکهای جنگ، و کل فروش نفت چند دوره بعد—تازه فهمیدیم ماجرا زنبیل و دستکجی ساده نبوده است؛ پولها با امدادهای غیبی «هوتوتو سابیده به الک» شدهاند.
نشستهایم سالها ذوق و قریحه سوزاندهایم تا مسخرهترین سناریوهای ممکن را خلق کنیم، غافل از اینکه اگر یک جمع نابغه دور هم جمع میشدند تا به احمقانهترین شکل ممکن منافع یک ملت را به باد بدهند، باز هم به گرد پای این نبوغ مدیریتی در واقعیت نمیرسیدند. مسئله این است که در این سرزمین، نه فقط شوخیاش قشنگ نیست، بلکه جدیاش هم رسماً فاجعه است.
بدترین شکست عشقی عمرمو کلاس سوم خوردم که فهمیدم جایزه ها رو مامانم می خریده می داده به معلما